De cirkel die niet sluit
Na vier jaar en duizenden kilometers begint zondag het laatste blok van Onze Giro. Van Ceriale via de Alpen en Como naar de finish bij de Duomo in Milaan.
Er zijn fietsers die in een paar uur van Milaan naar San Remo snellen. Tadej Pogačar bijvoorbeeld. Eerder dit jaar had hij precies 6 uur, 35 minuten en 49 seconden nodig om de bijna 300 kilometer van Milaan–San Remo af te leggen.
Wij doen het iets anders.
Vanaf komende zondag vervolg ik samen met Oege Boonstra Onze Giro. Het laatste blok van onze epische fietstocht langs de grenzen van Italië, waaraan we in 2022 begonnen. Van San Remo naar Milaan. Andersom dus. Of, om precies te zijn: van Ceriale naar Milaan.
In Ceriale, vlak bij San Remo, stappen we weer op de fiets. Eerder dit jaar finishten we al in San Remo, nadat we tien dagen daarvoor waren vertrokken uit Bolsena, zo’n 130 kilometer ten noorden van Rome.
Voor dit laatste blok hebben we negen dagen uitgetrokken. Bijna 800 kilometer en in totaal bijna 12.000 hoogtemeters. Het letterlijke hoogtepunt ligt op de Colle del Nivolet, hoog in de Italiaanse Alpen. Die dag alleen al wachten ons zo’n 3000 hoogtemeters.
Daarna gaat het langzaam richting het punt waar deze reis ruim vier jaar geleden begon: Como. En daarna nog even door naar Milaan voor onze Grande Finale. De finishlijn hebben we getrokken bij de duomo. Waar anders…
De eerste dag fietsen we vanuit Ceriale meteen bijna honderd kilometer naar Monforte d’Alba. We verlaten de Ligurische kust, steken de Apennijnen over en komen in de Langhe terecht. Van zee naar wijnland. Daarna gaat het via Asti naar Turijn. De Alpen zullen zich daar vermoedelijk al nadrukkelijk met ons gaan bemoeien. Eerst nog als decor aan de horizon. Een dag later fietsen we door dat imponerende decor.
Vanuit Locana beklimmen we de Colle del Nivolet. Een klim die eindigt boven de 2600 meter en die, als het weer en onze benen meewerken, de zwaarste dag van dit laatste blok wordt. Meer dan honderd kilometer fietsen, bijna drieduizend meter omhoog.
Bij die beklimming sluit onze goede vriend Meindert Landsmeer zich bij ons aan. Daarmee verandert er iets. Tot dan toe waren het alleen Oege en ik. En Judith als trouwe begeleider. Maar op de fiets twee mannen die inmiddels behoorlijk goed weten wanneer er gepraat moet worden en wanneer juist niet. Vanaf de Nivolet wordt het gezelschap langzaam groter.
Na de Alpenreus fietsen we van Turijn naar Aosta. Een lange etappe door het dal, waarna we vanuit Aosta nog één keer bewust omhooggaan, naar Cogne en Valnontey. Misschien een merkwaardige omweg voor mensen die zeggen dat ze naar Milaan onderweg zijn. Maar dat is Onze Giro wel vaker geweest. De kortste weg heeft ons nooit bijzonder geïnteresseerd.
Daarna verlaten we de Alpen en rijden we via Biella naar Varese. Vanaf Biella fietsen Loes Nijssen en Ronald Keus met ons mee. Dierbare vrienden van Kaya en mij, die ook mijn zoon Mattis heel goed hebben gekend. Ronald was bovendien iemand bij wie Mattis regelmatig te rade ging voor advies tijdens zijn ziekteperiode. Of dat onderweg betekenis krijgt, weet ik niet. Wellicht praten we over Mattis. Dat gaan we ervaren. Voelen. Hij is er niet meer, zoals in het begin van Onze Giro. Hij overleed inmiddels bijna tweeëneenhalf jaar geleden aan de gevolgen van zijn leukemie. Tegelijkertijd is hij er natuurlijk iedere dag. Op voorspelbare en minder voor de hand liggende momenten.
Toen Oege en ik in 2022 aan Onze Giro begonnen, konden we niet weten wat deze tocht allemaal zou gaan omvatten. Het plan was tamelijk overzichtelijk en tegelijkertijd behoorlijk krankjorum: langs de grenzen van Italië fietsen. Beginnen in het noorden, afdalen langs de oostkant, uiteindelijk Sicilië bereiken en via de westkant weer terug naar boven. Een lijn op een kaart, die geen idee heeft van wat onderweg gebeurt.
In die vier jaar veranderde ons leven. Mattis werd ziek en overleed. Onze Giro ging door. Was daarna vanzelfsprekend niet meer dezelfde reis. Dat gold voor mij, maar ook voor de mensen om ons heen. Toch bleven onze fietsen rollen. Door de Dolomieten, langs de Adriatische kust, door Calabrië en Campanië. Door het werkelijk krankjorume Napels. Langs de Amalfikust, naar Rome en Bolsena. Later door Toscane, dwars door Siena, San Gimignano en Lucca. Door de Cinque Terre, langs Genua en uiteindelijk over de iconische Cipressa en de Poggio naar San Remo.
De schoonheid van het landschap bleek mijn verdriet niet op te heffen. Tegelijkertijd bleek het verdriet schoonheid evenmin onmogelijk te maken. Dat is wel een van de dingen die ik onderweg heb geleerd. Je hoeft het ene niet achter je te laten om het andere te kunnen ervaren.
En dan is nu de finish in zicht. Ik weet niet wat ik van de komende laatste negen dagen van onze queeste kan verwachten. Natuurlijk is Milaan de finish. Het zal bijzonder zijn wanneer we daar straks bij de Duomo staan. Voordat we daar staan fietsen we eerder op die laatste dag door Como.
Daar begon Onze Giro in 2022. Als we daar stoppen voor een caffè ligt het voor de hand om te denken dat de cirkel rond is. Alleen geloof ik niet zo in de gedachte dat een cirkel zich in het leven werkelijk sluit. De mensen die straks Como binnenfietsen zijn niet dezelfde mensen die daar vier jaar geleden vertrokken. We zijn ouder geworden. Er is veel gebeurd. Iemand die toen vanzelfsprekend bij mijn leven en bij deze reis hoorde, is er niet meer.
Toch gaan we naar Como. Je kunt terugkeren naar dezelfde plek zonder terug te keren naar waar je vandaan kwam.
Ook het gezelschap verandert in die laatste dagen. Na Meindert komen Loes en Ronald erbij. Mijn lieve Kaya sluit met onze hond Blanca de laatste twee dagen aan. Niet op de fiets, maar wel bij de reis. Zo wordt Onze Giro richting de finish bijna ongemerkt steeds minder een tocht van twee mannen en een begeleidster. Ik vind het mooi dat we onze ervaringen aan het einde van de tocht kunnen delen met mensen die dicht bij mij staan.
Ik weet nog niet of het straks ook zo voelt. Ontroerend? Vrolijk? Moe? Geen idee nog.
Wat ik wel weet, is dat er eerst gefietst moet worden. Negen dagen. Bijna achthonderd kilometer. De Langhe, Turijn, de Nivolet, Aosta, Cogne, Biella, Varese en Como.
En dan Milaan.
Pogačar deed het eerder dit jaar in ruim zes uur. Wij zullen er iets langer voor nodig hebben.