Blog overzicht

Lucca achterlaten viel ons zwaarder dan gedacht, al keken Oege en ik uit naar het vervolg van Onze Giro langs de Noord-Italiaanse Middellandse Zeekust. Cinque Terre, de Bloemenrivièra, Genua en Sanremo lagen voor ons. Maar eerst moesten we afscheid nemen van Lucca. Voor mij de parel van Toscane. Lucca heeft geen monument dat alle aandacht opeist, geen plein dat zich groter maakt dan het is, geen theatrale overdaad zoals Florence of Siena die soms wel kennen. De schoonheid van Lucca zit in de maat. In de groene ring van de vestingmuren, in het vanzelfsprekende ritme van straatjes, pleinen, kerken, gevels, luiken en terrassen. Je kunt er dwalen zonder doel en toch telkens het gevoel hebben dat je precies op de goede plek bent.

Vijf dagen nadat ik samen met fietsmaat Oege Boonstra Onze Giro hervatte, voelt het alsof we niet alleen verder zijn gefietst, maar ook iets hebben teruggevonden. Van Bolsena naar Montepulciano, van Siena naar Florence en verder naar Lucca reden we door een Toscane van cipressen, witte wegen, steile poggi en oude steden. Onderweg reisden herinnering en gemis mee, vooral aan Mattis, die ook in dit deel van de route zichtbaar aanwezig bleef. Maar er was ook licht: vriendschap, humor, goede benen, onverwachte schoonheid en het eenvoudige geluk van onderweg zijn.
Dit is het verhaal van vijf dagen fietsen door Toscane — en van de lange weg die opnieuw naar dichtbij leidde. Morgen gaan we verder naar de zee. Naar Cinque Terre en dan in een paar dagen naar San Remo, waar we zullen finishen met dit zesde blok van Onze Giro 

‘Enorm genoten van Onze Giro. “Dichtbij heeft geen finish” heeft me diep geraakt, echt prachtig onder woorden gebracht.’ Het was een van de reacties die mij na de presentatie van Onze Giro het meest raakte. Een goede bekende stuurde die woorden ruim een week geleden, kort na afloop van de boekpresentatie, waar hij bij aanwezig was.

Tijdens de presentatie van ‘Onze Giro – de lange weg naar dichtbij’ heb ik drie korte fragmenten voorgelezen. Geen samenvatting van het boek, geen overzicht van de route, maar drie momenten die voor mij de kern raken van deze reis langs de grenzen van Italië. Samen vertellen die fragmenten waar Onze Giro uiteindelijk over gaat. Over fietsen, natuurlijk. Over vriendschap ook. Over landschappen, geschiedenis en schoonheid. Over verlies en nabijheid. Dus ook over mijn zoon Mattis, die ziek werd toen we aan onze queeste begonnen in 2022. En uiteindelijk op 26 april 2024 overleed aan de gevolgen van leukemie.
Onze Giro leerde mij over de wonderlijke ervaring dat je soms ver van huis juist dichter bij iets wezenlijks komt.

Een paar maanden voordat we Onze Giro terug naar het noorden zouden vervolgen, moesten we Mattis laten gaan. Intens verdrietig. Zijn lichaam bleek uiteindelijk niet bestand tegen de agressieve leukemiecellen. Zelfs de beenmergtransplantatie bood geen uitkomst. Hij beschreef zijn strijd vaak als de beklimming van een hoge col:

“Van bocht naar bocht. Niet verder kijken dan de volgende bocht, en dan weer, en weer.”